Hans Kuijs Beeldend Kunstenaar

curriculum vitae

 

statement

 

links

 

contact

 
 

 

 

citaat uit: Hans Kuijs -  Wat is werkelijk…, wat is fictie 2013

 

Redemptoristenklooster, Wittem, 24 februari t/m 1 april 2013

 

Techniek, verbeelding en schoonheid.

 

Hans Kuijs schildert, tekent, maakt ruimtelijk werk en installaties, fotografeert en schrijft. In elke discipline weet hij zich op een volstrekt herkenbare manier met een eigen handschrift te uiten. En hij beheerst zijn vak tot in de puntjes. Een grote tekenvaardigheid, een feilloos kleurgevoel, en de technische perfectie in de beheersing van materiaal zoals olieverf, tempera, waterverf en de daarbij horende dragers.

 

Hij is niet het type kunstenaar dat zich laat leiden door wat de buitenwereld mogelijk van hem verwacht. Hij maakt kunst vanuit een innerlijke noodzaak om beelden te scheppen, voortdurend gedreven, omdat het moet, omdat het niet anders kan.

 

De essentie van interessante kunst is als het gemaakt wordt uit innerlijke noodzaak door een kunstenaar die voortdurend alert blijft ten aanzien van de gekozen techniek. Hoe succesvol hij of zij ook is. Er moet ruimte zijn voor experiment, voor ontwikkeling, voor een blijvende zoektocht naar een passende techniek om gedachten en gevoelens te verbeelden

Tijdens het proces ontstaat het werk. Het wordt dus niet van tevoren bedacht en zorgvuldig uitgewerkt. Al schilderend en tekenend veranderen zijn gedachten in beelden. Intuïtief kiest hij voor de juiste hand, toets en techniek. In zijn tekeningen en aquarellen moet hij trefzeker zijn, want eenmaal op papier zijn veranderingen niet meer mogelijk.

 

Zelf zegt hij:  “Als ik teken, is er geen ruimte voor angst over wat ik denk en voel. Mijn emotie wordt in alle vrijheid omgezet in lijnen, krassen en kleur.”

 

Met deze opmerking stelt de kunstenaar zich kwetsbaar op, want we kunnen er alle kanten mee op. Angst, emotie, bevrijding. En nu hebben we het niet meer over techniek maar over de verbeelding. Hans Kuijs is in zijn werk een ontdekkingsreiziger van zijn eigen gedachten. Zijn werk is een verbeelding van de manier waarop hij omgaat met wat er in de wereld gebeurt, een zoektocht naar de dieperliggende redenen, de zin en de onzin ervan. Het werk ordent de chaos van de gedachten. Hoe om te gaan met geweld, geweldloosheid, de dood, met onvolkomenheden, eenzaamheid, met geloof, het lijden en met hoop.

 

Maar wat betekent dit voor u. Hoe moet u dit lezen? Ik noemde net die kwetsbaarheid. U zou het werk kunnen afdoen als te persoonlijk, als therapeutisch en volgens mijn eigen intentie moet ik u de ruimte geven om dit te bedenken. Maar er is veel méér aan de hand. We hebben te maken met een kunstenaar die getraind is om zijn gedachten om te zetten in beelden. Beelden die technisch goed getekend of geschilderd zijn en als zodanig dus niet  doorgaan als een illusie van de werkelijkheid. Hij kan als geen ander rust scheppen op een vlak met een aantal lijnen, die een ruimte of een horizon suggereren. Die in de chaos van lijnen vormen weet te raken die wat betekenen. Lijnen en vormen die aanzetten tot verbeelding bij de toeschouwer om het eigen verhaal af te maken.

 

Laat jij maar eens weten wat jij ziet in mijn werk zei Hans. En dat hebben we zo gelaten. Hij heeft me volkomen vrij gelaten in de interpretatie en de beleving ervan, stuurde me regelmatig per mail nieuw werk op en ik mocht er mijn verhaal bij schrijven.

 

En net als ik bent u als toeschouwer niet gebonden aan het zoeken naar een oplossing van de puzzel van de kunstenaar. U kunt uw gedachten de vrije loop laten, net als de kunstenaar zelf heeft gedaan.

 

Als ik met u mag terugkeren naar een eerdere vraag over het oeuvre van deze kunstenaar, dan kunnen we spreken van iemand die in elke techniek of elke stijlperiode die hij doormaakt, op integere en diepgaande wijze zoekt naar ordening van zijn gedachten in beelden die er toe doen.

Als we hem een plek willen geven in de kunstgeschiedenis, dan kunnen we hem zien als een kunstenaar die in geest en handelen gefascineerd is door het kleurgebruik van Jan van Eyck, door de diversiteit in zijn werk lijkt op Francis Picabia en vanwege zijn directheid op Sigmar Polke. Schuif die drie in elkaar, zegt Hans zelf, dan heb je een kunstenaar waar ik me in kan herkennen.

 

Kan kunst de mens verbeteren en sterker maken?  is de vraag die wordt gesteld in de uitnodiging. Ik kan alleen maar voor mijzelf antwoorden. Kunst die alleen mooi wil zijn, dat is even prettig. Deze kunst, die betekenis heeft, levensvragen onderzoekt, de diepere zin ervan overweegt en niet dwingt tot eenzijdig geloof of interpretatie, die blijft aanzetten tot verbeelding, daarin ligt grote schoonheid.

 

Drs.Liesbeth Schreuder kunsthistorica , februari 2013 ©